Вкрстување идеи: NUM × ЕКОЛИТИКА Job Shadowing

Некои посети си доаѓаат без претходен план. Така беше и со оваа. NUM ни дојдоа на гости од Лепоглава, Хрватска, и неколку дена едноставно шетавме, разговаравме и работевме заедно низ Скопје, Охрид и Струга.

Без официјален почеток, без големи најави, само два тима кои се сретнаа за да видат што ќе кликне меѓу нив.

Два начини на работа, една точка на спојување

NUM ги поминува своите денови со млади: волонтирање, проекти во заедницата, вклучување луѓе и нивно задржување во заедницата. Ние гледаме на речиси сè низ една призма: дали е ова одржливо и дали има доволно грижа во нештото за да продолжи да живее? Различни почетни точки, но истото прашање постојано ни излегуваше на површина: како да направиш добрата работа да трае?

Ова го нарекуваме „вкрстување идеи“ (cross-pollination) бидејќи тоа е всушност она што се случува кога две организации ќе се сретнат вака. Не ги копираш правилата на другиот тим. Набљудуваш, прашуваш и го носиш дома она што навистина и одговара на твојата "почва".

Набљудување пред прашување

Поголемиот дел од посетата се одвиваше на отворено: пешачење, седење на скали, муабетење во од, со речиси никакви затворени сесии, слајдови и презентации. Единствената просторија во која влеговме беше Археолошкиот музеј во Скопје, што е еден од методите на ЕКОЛИТИКА: гледање како луѓето ја чувале храната, ги пренаменувале материјалите и ги граделе нештата да траат долго пред зборот „одржливо“ воопшто да постои.

Назад на отворен воздух, се издвоија две работи во начинот на работа на NUM. Тие прво прашуваат како се луѓето пред да го проверат планот, дозволувајќи му на распоредот да се прилагоди на оние што се во просторијата. И нивните волонтери не се третирани како дополнителна работна рака, тие носат реален дел од работата, исто како и секој друг во тимот.

Она што ни изгледаше познато

Работата со млади и работата на одржливост звучат како различни области, но функционираат на многу слични инстинкти. И NUM и ЕКОЛИТИКА почнаа затоа што мала група луѓе забележа празнина што никој не ја пополнуваше и едноставно почнаа да ја пополнуваат, без да чекаат дозвола или совршена верзија.

Двете организации исто така се грижат повеќе за тоа кој се појавува и зошто, отколку за тоа што вели нивната титула, и двете тивко го поставуваат истото суштинско прашање: како да изградиш нешто што навистина трае, наместо нешто што се случува еднаш и исчезнува?

Она што се беше различно

Не се поклопуваше сè, а тоа се покажа како најкорисниот дел од посетата. NUM го врти секој свој чекор околу еден фокус, младите, од нив и за нив. Ние работиме во поширок, похаотичен простор кој ги вклучува животната средина, луѓето, животните и системите што ги поврзуваат.

NUM тежнее да се движи брзо, тестирајќи и прилагодувајќи се во од, додека ЕКОЛИТИКА сака да забави и да се задржи подолго на некое прашање, па дури и на ќуп за чување храна стар 2000 години, прашувајќи „дали е ова одржливо“ на истиот начин на кој го прашуваме за сè друго. Ниту еден пристап не е подобар. Во просторот помеѓу нас живеат интересните прашања.

Прашања кои сè уште ни стојат во глава

Не секоја идеја го добива своето решение веднаш. Неколку прашања ни се заглавија во глава, наместо да добиеме одговори за истите:

Дали започнувањето на сесиите со тоа што прво ќе провериме како се луѓето може да ја направи нашата работа посилна, а не побавна? Како би изгледало кога волонтерите во нашите проекти би носеле иста тежина како оние на NUM? Ако старите методи за чување храна биле одржливост на дело многу пред да постои самиот збор, што друго лежи во историјата на кое сè уште не сме погледнале подетално? Што всушност и е потребно на една добра идеја за да остане, наместо да избледи по првиот обид?

Сè уште немаме одговори и не се преправаме дека ги имаме. Понекогаш најкорисната работа што ја носиш од една размена не е решение, туку поконкретно прашање.

Што ни останува по оваа размена

Неколку навики станаа дел од нашата пракса: прво слушање, па потоа план; преиспитување на тоа што всушност е еден волонтер; и потпирање посилно на историјата како метод на работа, а не само како музеј низ кој сме поминале еднаш. Патем, поминавме и кај ИНКА во Струга за еден краток, убав муабет за креативноста и културата, поврзани преку Креативна Европа.

Ништо од ова не го менува идентитетот на двете организации. NUM не станува ЕКОЛИТИКА, а ние не стануваме NUM. Едноставно поминавме неколку дена доволно блиску до работата на другиот за да собереме неколку навики што вреди да се испробаат.

NUM, Ви благодариме што ни дозволивте да набљудуваме, прашуваме и учиме.